متاسفم، من همیشه عجول بودهام

یکی از نظریههای من در زندگی اینه که مردها دوست داشتنی هستند چون فکر میکنم مردها نسبت به زنها آدم های بهتری هستند. اونها کمتر آدمها رو قضاوت میکنن و سعی میکنن تا جایی که میشه با همهی آدمها ارتباط برقرار کنند. اونها آدمها رو طبقهبندی نمیکنند و تازه وارد و قدیمی براشون موضوعیت نداره. ما زنها به این چیزها فکر میکنیم، خودمون رو با دیگران مقایسه میکنیم، احترامهایی که به دیگران میگذاریم براساس یه سری چیزهاییه که تو ذهنمون ساختیم. من مردها رو دوست دارم چون اصلا فکر نمیکنند فرد جدید جای اونها رو در خانواده، محل کار یا فامیل میگیره. براشون مهم نیست داماد جدید خانواده از اونها بهتره یا محبوبتر میشه. یا هزار چیز دیگهی بیاهمیت که ذهن ما زنها رو مشغول میکنه. ع همیشه وقتی من از این حرفها میزنم مثلا میگم مامانت این حرفو زد منظورش این بود که فلانا، میگه خوش به حالت چه حالی داری دربارهی این چیزها فکر میکنی.

من دوست ندارم دربارهی این چیزها فکر کنم، دوست دارم انقدر چیزهای مهمی توی ذهنم باشه که جا برای چرت و پرتهای این مدلی نباشه، دوست دارم فکر نکنم که من با عروس فلان دایی یا فلان خاله مقایسه میشم پس فلان کار و بکنم. یا اینکه نکنه این آدم جدیدی که اومده محل کارمون جای منو بگیره.

این منم...